Trajedi Tiyatrosu 3. Bölüm

Önce bir karanlık çöktü aydınlığın içinden adeta sıyrılarak ilerledi hızla.

Sonra içinden adeta bir bir kelimeler seslendi derinlerden…

Sanma ki unutmak kolay seni. Hızlı başladı çabuk bitti.

Ama ben hala bitiremedim içimdeki sana olan o sonsuz sevgiyi. Aylar geçti üzerinden mevsimler ardı ardına takip etti giden yılları.

Her şey değişti ama bir tek içimdeki sen değişmedin. Ve eminim ki asla değişmeyeceksin dedi ve devam etti;

Zaman seninle beraber akıp gidiyordu. Her sevgi sözcüğü söylendiğinde en az bende senin kadar sevinirdim. Hatırlar mısın harcanmış yılları ne kadarda çabuk geçti gözlerimizin önünden. Birbirimize olan aşkımız bağlılığımız oldu. Yıllar geçti üzerinden ama ben hala seninleyim.

Severek ayrılalım sevgilim kalpler kırılmasın yeter. Ama birde bana sor içimden korlar yükselirken kaybettim seni. Sesini duyduğumda içim titrerdi bedenimi tuhaf bir mutluluk kaplar ve tekmeleyip beni sana bağlardı. Bunları hatırladıkça seni unutmanın kolay olmadığını anlıyorum. Sesin hala kulağımda yankılanıyor unutamadım seni sakın unutma sende beni. Göremesem de yüzünü sesini duyamasam da sen hala benimlesin yanı başımda.

Zaman akıp gidiyordu gök yarılmıştı adeta bu gece yıldızlar ışık saçmaz yıldırımlar çarpmaz olmuştu. Kağıdın üzerinde duran kalemin yanına bir kaç damla gözyaşı süzülmüştü sessizce. O birkaç damla gözyaşı aslında ne kadar da anlamlıydı. Ağlamayı unutmuş gözlerden süzülüyordu bir isyandı sanki kadere karşı olan bir haykırış. Yaşam devam ediyordu canlılar için ama benim için adeta bir işkence. Aynı şehrin ayrı insanlarıydık artık çaresiz ve yapayalnız…

Diye söylenerek devam etti aydınlığın ortasına çöken karanlığın içerisinde karıştı yıldırımların arasına ve gözlerden kayboldu…


Cevap bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

error: İçerik korunmaktadır !!